Een avondje in onze nieuwe stamkroeg
Het is half 8, misschien nog wat te vroeg om bij de Musketier naar binnen te gaan, maar we doen het toch. Er zitten al wat mannen aan de bar, des te makkelijker om zo contact te maken. En wat informatie los te krijgen over het verleden van de Polderstraat.
Bij de mooiste barman die ik ooit gezien heb bestel ik een cappuccino, maar die hebben ze niet. Gelukkig heeft mijn 130 kg prins wel een cassis: met een fluorescerend rietje. Zijn haren zijn lang, blond, krullend, goed verzorgd: zijn trots. Af en toe zwaait hij er even mee, en haalt zijn handen door zijn haar. Speciaal voor mij doet hij nog wat parfum op (tenminste, dat gevoel heb ik).
Een gesprek komt niet echt op gang, want John, de barman, is beretrots op hoe hard zijn muziek installatie kan gaan. Wel mogen wij verzoekjes in dienen, toch zijn ze van onze nieuwe held Ricardo niet echt gecharmeerd in het buurtcafé.
Bij het tevoorschijn halen van een camera willen ze opeens wel graag weten wie we zijn, en voor al waarom we hier zijn. Snel weten wij het gesprek om te draaien en vertellen zij hun levensverhalen aan ons. Ze vertellen ons over hun scheidingen, hoe het is in de gevangenis, liefde, geld en statussymbolen. “Ik heb geen liefde, geen hoop en geen vertrouwen meer. Daar heb ik teveel voor meegemaakt. Al mijn familie is dood, er is nog een deel over, maar die zijn stuk voor stuk niet te vertrouwen: crimineel. Tja: Onkruid vergaat niet!”
Opeens zijn we geen indringers meer, we zijn binnen, we zijn Monne, Michel en Silvia. We krijgen biertjes, ze vechten bijna om als eerste iets te vertellen. John, Remco en Jos zullen voor ons door het vuur gaan (zeggen ze). Want wij zijn nu een van hun. En als iemand jou iets aan doet, zullen wij er voor zorgen dat die gene dat geen tweede keer probeerd.
Vlak voordat we gaan, krijg ik nog een vreemde, wijze les mee: “Je mag hier niemand vertrouwen.” Het zijn geen goede lui die hier komen. “Kijk maar naar die ene achter je, de grootse crimineel.” Hij wees mij nu net de man aan die hij 10 minutten terug nog zo vriendelijk groetten. Is alles wat hier gebeurd dan nep en gevaarlijk?
Terwijl we gaan geeft John de barman ons een gabbergroet. En vraagt ons of we alsjeblief nog een keertje langs komen: Heerlijk, nieuwe vrienden!